Kadr

     Foggy ma fenomenalna zdolność dostosowywania się. Prawie jak plastelina przybiera kształty takie, jakie dłoń jej nada; Foggy niemal identycznie przystaje na warunki, które mu dyktuje realne życie. Staje się wtedy – sobą – w oczach innych – kimś innym – w swoich oczach. 

      Dlatego każde spotkanie z nim, bez względu na to, kim on aktualnie jest, wiąże się u mnie z pewnym osobliwym odczuciem. Gdy patrzę na niego i widzę, oczami wyobraźni parząc, ale niemal tak, jakbym realne spojrzenie na niego kierowała, że jemu się udaje ciągle wymykać. W niewiarygodnie sprytny sposób udaje mu się za każdym razem wymykać z kadru, w jakim rzeczywistość próbuje go utrwalić. Jak na fotografii, na której chciałoby się uwiecznić jakieś zwierzę w ruchu na przykład, a po wywołaniu kliszy okazuje się, że zwierze szybsze było, że jego jakiejś istotnej części nie udało się ująć. Że uciekło przed zarzucanymi na niego fotograficznymi okowami.

      Wymykając się z kadru rzeczywistości Foggi wymyka się jednak czemuś więcej, niż tylko uwiecznieniu przez jej spojrzenie. Skutecznie w ten sposób unika konsekwencji doświadczania skutków ubocznych jej nadużycia. Bowiem nadużycie rzeczywistości, czyli bycie wtłoczonym w jej kadry, ramy ma swoje bolesne skutki uboczne, prawie jak zespół abstynencyjne, których Foggy postanowił już nigdy nie przeżyć.

Trwanie

        Czasy się zmieniły. Foggy jednak trwa. Towarzyszę mu odkąd pamiętam. Nasza przyjaźń została zweryfikowana. Na przekór losowi, na przekór rzeczywistości, która codziennie z ukosa, pod innym kątem, cynicznym spojrzeniem swoim zezowatym na nas, na niego – łypie. Czasy się zmieniły, nasza przyjaźń trwa. Foggy – choć jest realnym, żywym człowiekiem, z czasem, wraz z którym wszystko jest jeszcze bardziej względne, on przybiera postać metafory, przenosząc na swych barkach ciężar trwania.

        Kiedyś mówienie o nim przeradzało się w słowotok, rwący strumień niczym Heraklitowa rzeka. Dziś – skoro, pomimo trwania, dwa razy do tej samej rzeki wejść nie sposób - każde słowo o nim jest starannie ważone.

        Swoim trwaniem Foggy przenosi w inny wymiar znaczenia doświadczeń, które nabywa na drodze swego życia. Na przekór rzeczywistości, której zawsze patrzy prosto w oczy. Daje jej swoim spojrzeniem – uczciwym i prostym – do zrozumienia, że jest ona tylko cieniem. Że wszystko, czego od niej w życiu doświadcza, choćby pod ciężarem wydarzeń miał się ugiąć, upaść nawet, to wystarczy, że światło padnie pod innym kątem. Wtedy cień się przesuwa. Czasami znika. Wtedy ciężar zdarzeń ustępuje, a Foggi się podnosi. Silniejszy. I dalej trwa opierając się nurtowi Heraklitowej rzeki.